In verdriet ben je alleen

Toen ik na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap mijn kindje verloor, was ik verdrietig, maar ook blij. Blij omdat ik ondanks de liter bloed in mijn buik en de eileider die verwijderd werd, er nog was. Zeker omdat diverse artsen me duidelijk maakten dat ik echt geluk had gehad. Toch was daar ook het verdriet. Het verdriet omdat je een plaatje in je hoofd had en je daar dicht bij was,maar helaas mocht het niet zo zijn. Opmerkingen als: “Je weet in ieder geval dat je zwanger kan worden”  of “Je hebt er gelukkig al een”, zijn lief bedoeld, maar zorgen ervoor dat je je vaak nog meer alleen voelt in je  verdriet.

Hoe langer het duurde om weer zwanger te worden, hoe meer alleen ik me ging voelen. In het begin hadden mensen nog begrip om je verdriet. Het is tenslotte net gebeurd, maar na een week of 6 wordt er van je verwacht dat je over gaat tot de orde van de dag. Geen begrip voor de pijn die je voelt als je een dikke buik voorbij ziet lopen. geen begrip als je opeens de tranen over je wangen stromen omdat je een liedje hoort, dat jij assioceert met het moment dat je ontdekte dat je weer zwanger was. Het vervelende is ergens dat mensen weten dat je nog een keer zwanger wilt worden, dus verwachten dat je snel dat bericht weer geeft. De blikken die ze naar je toewerpen.

In het jaar na de buitenbaarmoederlijke zwangerschap lukte het niet om zwanger te worden.Bij mensen uit de vriendenclub om me heen wel. Bij collega’s wel. Bij mensen op het schoolplein of kinderdagverblijf wel. Het leek soms of de hele wereld zwanger kon worden, behalve ik. Het gevoel dat je lijf je in de steek laat, je faalt doet zo’n pijn en zorgt dat je je nog meer alleen voelt.

Natuurlijk gun je het al die mensen hun zwangerschap, maar je gunt het jezelf ook. Misschien nog wel meer. je gunt iedereen die kinderen wil een fijne zwangerschap en bevalling. Maar dat neemt niet weg dat het je pijn doet als je zo graag iets wil en je lijf je in de steek laat.

Elke keer weer slikken en doorgaan. Het jaar daarna twee miskramen. Slikken en weer doorgaan. Zelfs na het overlijden van mijn ouders heb ik me niet zo alleen gevoeld als in de periode dat ik zo graag nog een keer zwanger wilde worden. Het verdriet, onbegrip, de bezoekjes naar het ziekenhuis om daar geconfronteerd te worden met buiken in allerlei verschillende stadia van zwangerschappen. De goedbedoelde opmerkingen die je neus uitkomen. “Je krijgt datgene te dragen wat je aankan” zei iemand tegen me in die tijd, maar dat is niet zo.

Na 5 jaar mocht ik toch nog een klein wondertje krijgen en daar ben ik zo ongelofelijk blij mee. Maar ik vergeet dat verdriet en gevoel nooit. En zeker die eenzaamheid niet. Zeker omdat ik dat verdriet om me heen zie. Niemand begrijpt dit gevoel als  je het zelf niet hebt meegemaakt. Moeders die hun kindje verloren bij de bevalling of na de 20 weken echo, moeders die een miskraam kregen, moeders die zwanger willen worden en verschillende ivf pogingen doen, die keer op keer niet lukken, moeders die zo graag moeder willen zijn voor de 1e, 2e of 3e keer, waarbij het niet lukt door omstandigheden, ziekte of andere oorzaken. Ik zie ze worstelen met datzelfde verdriet. Ik zie ze worstelen met het gevoel alleen te zijn. Ik zie ze worstelen met het gevoel dat ze falen.

Het verlies van een ongeboren kind is ook rouw. Voor rouw is tijd nodig. Er kan geen tijdsklok aan gehangen worden. Je weet vaak pas hoe het voelt als je het zelf hebt meegemaakt, maar dat neemt niet weg dat je kan proberen begrip te hebben voor iemands verdriet. Probeer iemand gewoon een knuffel te geven, te verrassen met een kaartje ook na een half jaar of na een jaar. Durf er over te praten. Vraag door, neem niet altijd genoegen met het oppervlakkige, “goed hoor”. Vraag wat diegene fijn vindt. Hoe zij zou willen horen dat jij wel zwanger bent of ze wel of niet betrokken wil zijn en reken het haar niet aan. Als je zwanger bent wil je je geluk graag delen. Jij zit op je roze wolk en iedereen mag dat zien en weten.  Als die roze wolk zwart wordt, mag men dat ook weten. Praat er over. Deel je verdriet. Mocht je niemand hebben, mail me dan. Ik luister graag naar je.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s