Papa is dood

Zeven jaar oud was ze toen ze nietsvermoedend naar beneden liep. Niet wetende dat zodra ze de deur van de woonkamer binnen ging haar leven voor altijd  veranderd zou zijn. De zon danste door haar haren terwijl ze de trap afdaalde. Misschien zong ze wel een liedje. Ze wist het niet meer. Het was een mooie zonnige dag in april.  Het was weekend, dus ze moest niet naar school. Een heerlijke dag om vrij te zijn.

Ze opende de deur. Daar zaten haar zussen met een tante op de bank. Ze voelde een kriebel door haar lijf gaan. “Waar zijn mama of papa”, vroeg ze? Haar zussen keken om en zeiden dat papa en mama boodschappen aan het doen waren en dat tante er was om even op hun te passen. Het meisje vond het vreemd. Het klopte niet. Als mama boodschappen deed,  kwam er nooit een tante. Die kriebelende tintel bleef. Het onbestemde gevoel dat er iets niet klopt, dat mensen om je heen niet eerlijk zijn.

De deur ging opeens open. Mama kwam binnen met een oom. Een andere dan die bij deze tante hoorde. deze oom was de broer van haar papa. Het meisje kreeg het koud. De zon scheen opeens niet meer. Ze keek haar moeder vragend aan, maar durfde haar vraag niet uit te spreken. dus zei ze:”Waarom is oom hier nu?”

Haar moeder kwam naar haar toe, gaf haar een hand en zei:”Kom even mee, ik moet even met je praten.”Samen gingen ze op het grote bed zitten van papa en mama. Het meisje wist wat ging komen. nog voor haar moeder de woorden echt uitsprak; “Papa is dood”.

Het meisje stond op, ging weer zitten. Haar moeder sloeg haar armen om haar heen en wilde haar troosten. Het meisje voelde een eenzame traan over haar wang biggelen en die veegde ze boos weg. “Niet huilen” dacht ze. ze voelde pijn in haar borst. Alsof ze geen adem kon halen en er een stuk uit haar lijf gehaald werd. Haar keel deed pijn. Ze werd door en door koud, alsof ze het nooit meer warm zou krijgen. Terwijl ze steeds dacht”niet huilen, niet huilen”.  Ze stond op en liep de kamer uit. Ze ging spelen.

’s Ochtends wakker worden als kind  en dan horen dat je vader er niet meer is. Dat die heel onverwachts ’s nachts is overleden, is voor een kind heel moeilijk te bevatten. Zeker als je zoals dit meisje geen afscheid hebt kunnen nemen en je je vader ook niet meer hebt gezien en je ook niet mee mocht naar de begrafenis of crematie. Dat kan bij een kind voor problemen zorgen in de rouwverwerking. De dood is onderdeel van het leven. Hoe graag we onze kinderen ook willen beschermen tegen verdriet en pijn. Het is goed om ze te leren dat bij het leven ook de dood hoort. Hoe kinderen met rouw omgaan, is anders dan wij volwassenen dat doen. Zorg voor goede begeleiding als iemand overlijdt, zodat iedereen op zijn of haar manier kan rouwen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s