Niet alle blauwe plekken kan je zien

Ze was 12. Ze woonde waar ze niet wilde wonen. Ze moest wel. Haar ouders waren er niet meer, dus moest ze dankbaar zijn. Dankbaar voor de goedheid van deze mensen waar ze bij in huis mocht wonen. Soms werd er niets gezegd. Helemaal niets. Niet 1 dag, maar wekenlang werd ze  doodgezwegen. Wel werd de muziek gedraaid, die op de crematie  van haar moeder te horen was geweest. Op het moment dat ze naar beneden  kwam, werd het even harder gezet en dan volgde de blik. Die blik de haar vertelde dat ze niets voorstelde.

Als er wel gepraat werd, kreeg ze te horen dat ze lelijk was, dat ze nooit iets in haar leven zou bereiken, dat ze een lelijke domme wees was en dat zij armoede  moesten lijden, omdat ze haar in huis hadden genomen. 
Over haar ouders mocht ze niet praten, want het was maar goed dat ze niet wist hoe haar moeder werkelijk  was….Tenslotte was er meer verdriet en ellende in de wereld en ze had nu hun toch dus, niet zeuren.

Ze werd gecontroleerd  in alles wat ze deed, ze kreeg het gevoel dat ze gevolgd werd, afgeluisterd. Ze werd bang, vertrouwde niemand meer. Ze zette een masker van gemaakte vrolijkheid  op. Niet alle blauwe plekken zijn zichtbaar voor de buitenwereld. Niet alle pijn, verdriet en angst zijn te zien.

Niemand mocht weten hoe het echt met haar ging. Langzaam maar zeker begon ze alles te geloven, wat gezegd werd. Ze geloofde dat ze waardeloos was en dat ze inderdaad lelijk was en dat ze nooit iets zou bereiken. Ze bouwde muren om zich heen, zo hoog. En daarom heen nog meer muren. 
Ze werd heel hard voor zichzelf. Mocht niet huilen. Al haar gevoel schakelde ze uit. Tot ze een vreemde was voor zichzelf. 
Ze kijkt me nu aan. Zoveel jaren later. Ze is ouder geworden, wijzer. Ze is zachter geworden voor zichzelf. Ze weet dat ze meer is, veel meer dan een domme, lelijke wees. Ze is vrouw, moeder,echtgenote, zus, tante, vriendin en collega. Ze is niet lelijk, ook niet bloedmooi, maar ze mag er zijn. De muur is afgebroken  en toch kan hij er soms weer staan. Maar haar masker is weg. Ze is zichzelf, elke dag meer. Ik lach als ze me aankijkt…. 

in de spiegel 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s