Durf jij?

Ooit iets gedaan, waarvan je later denkt, Nee?! Ooit iets gedaan, wat je niet durft, maar als je het dan toch doet? Het gevoel wat je daarna krijgt als je het toch doet…..onbeschrijfbaar. Compleet uit je comfortzone stappen door iets te doen, wat je niet verwacht van jezelf. Je eigen veiligheid overboord gooien en de sprong wagen? Dat heb ik gedaan.

Het was witte donderdag. Op het terrein van Paaspop waren we voor een congres. We kregen een masterclass van Leon van der Zanden, die cabaretier inderdaad. De masterclass ging over in je kracht staan. Hoe je een groep echt kan raken, contact maken met de groep op een echte manier. Je leert eerst hoe het is om je kwetsbaar te voelen voor een groep en daarna maak  je echt contact met die groep en sta je in je kracht.

De theatertent was redelijk gevuld. Zo’n 450 mensen zaten er. De andere 450 waren bezig met workshops. Leon vroeg vrijwilligers om op het podium te komen. Na zijn vraag werd het stil. Niemand kwam. Hij herhaalde zijn vraag.
Op dat moment dacht ik, “Ach het is ook zo vervelend voor hem als er niemand komt, dus laat ik dan maar gaan”. Met mij waren er nog twee die het durfden. Dus wij naar het podium. De trap op en daar stonden we. Hij gaf me een hand en ik stelde me voor. Net als de rest. Ik mocht als eerste. Een beetje ongemakkelijk maakte ik een flauw grapje toen hij vroeg of ik ooit voor zo’n grote groep had gestaan. Ik ze:”voor nog veel grotere”. Niet helemaal gelogen, maar goed.
Leon stelde mij de vraag, waar hou jij van. Terwijl ik die vraag ging beantwoorden, was het de bedoeling dat ik contact maakte met de groep,  maar ik moest me wel kwetsbaar opstellen. Ik vertelde dat ik heel veel van mijn kinderen en mijn man houd, maar dat ik ook heel veel houd van mijn baan als kinder-en jongerencoach, waar ik kinderen hun Twinkel geef. Met die twinkel bedoel ik dan je zelfvertrouwen. Ik praatte makkelijk en vlot. Maakte wel wat contact met de zaal. Toen ik klaar was. Gaf Leon aan dat het goed was,maar dat hij nog iets miste. Hij zag nog wat spanning tussen mijn knieën en enkels. Wat zorgde er nu voor dat dit was waar ik zo van hield?
Ik begreep wat hij bedoelde. Er is altijd een bepaalde veiligheid in dit verhaal. Een stukje waarom ik dit doe, deel ik niet makkelijk. Dat stukje van mezelf is niet voor iedereen, maar dat stukje was nodig om echt contact te maken. Ik moest me kwetsbaar opstellen. Dus daar op dat podium deelde ik mijn verhaal.
Dat ik op mijn zevende mijn vader verloor, op mijn elfde mijn moeder en dat ik een wees werd. Wees zijn is niet goed voor je zelfvertrouwen, zeker niet als je veiligheid daarna compleet weg is en mensen je vertrouwen keer op keer beschamen. Dat is de reden dat ik dit werk doe. Omdat elk kind dat stukje verdient. Die twinkel, dat jij er mag zijn, om wie je bent. Dat je blij bent met wie je bent.
Het was duidelijk dat ik contact maakte met de zaal. Het applaus was verwarmend. Ik mocht gaan zitten. Later die dag spraken mensen me aan, vertelden me dat ik dapper was. dat ik ze geraakt had, dat ze en traantje weg moesten pinken. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk. was het nou wel zo verstandig geweest dit te delen met deze mensen? Maar ik voelde me ook krachtiger. Je kwetsbaar opstellen vraagt moed, kracht, meer kracht dan het verbergen of je sterker voordoen dan je bent. Dat is wat ik geleerd heb en  ik durfde. Durf jij?soms-moet-je-gewoon-dapper-zijn
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s