Het went nooit

Daar gaan we weer. Op de meest onverwachte momenten pakt het je bij je strot. Knalt het gemis keihard in mijn gezicht. Voelt mijn lijf zo leeg. Zo vol pijn en gemis.

Je zou verwachten  dat ik het na die tijd, 34 jaar, toch wel gewend  zou zijn. Dat ik inmiddels wel toch gewend ben aan dit gemis, dat ik toch weet hoe het werkt. Dat het een plekje heeft gekregen, zo noemen ze dat toch?

Nee hoor. Het went nooit. Sinds ik kinderen  heb is het erger geworden. Sinds mijn oudste de leeftijd heeft, die ik had toen ik mijn moeder  verloor, nog erger. 

Hij gaat vrijdag zijn eind musical opvoeren, het afscheid  van zijn basisschool. Een nieuwe fase ligt voor hem. Nu die dag dichterbij komt, merkte ik dat ik moe was. Een vol hoofd had. 

Vanavond werd ik boos. Ik kreeg een berichtje  van iemand, een whatsappje en ik werd boos. Niet op diegene. Al was dat natuurlijk  in eerste  instantie  het eenvoudigst  om het wel te doen. Ik deed het niet.  Ik begon te huilen.

Ik ben boos, dat klopt. Niet omdat mensen, waarvan hij hoopte dat ze zouden komen, niet kunnen komen. Ik weet dat ze echt goede redenen hebben. Ik ben boos op mijn moeder, omdat zij er niet bij kan zijn. Maar ook, omdat zij er bij mij ook niet bij was. Bij zoveel mijlpalen miste ik haar. 

Ja, ik weet dat zij daar niets aan kon doen. Zij had geen keuze. Als ze wel een keuze had gehad, was ze er nu nog geweest. Had ze alle mijlpalen meegemaakt en er van genoten. 

Natuurlijk  is die boosheid onredelijk. Is het verdriet onnodig. Deze tranen verspilt. Moet ik genieten van wat ik wel heb en niet kijken naar wat ik niet heb. Moet  ik herinneringen maken  met mijn kinderen. Koesteren en genieten en leven in het moment.

Ja dat klopt. Maar ook dat hoort bij rouw. Dat het je besluipt en bespringt. Dat je je ogen uit je kop jankt, het voelt en ervaart. En dan ga je weer door. Je droogt je tranen, recht je schouders en weet  dat zij trots op jou is en op jouw kinderen. Dat ze hem zal zien stralen op zijn eind musical en nog heel veel andere mijlpalen. Zij leeft in mij. In mijn hart, in mijn doen en laten. Zij leeft in ons verder. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s