Durf jij?

Ooit iets gedaan, waarvan je later denkt, Nee?! Ooit iets gedaan, wat je niet durft, maar als je het dan toch doet? Het gevoel wat je daarna krijgt als je het toch doet…..onbeschrijfbaar. Compleet uit je comfortzone stappen door iets te doen, wat je niet verwacht van jezelf. Je eigen veiligheid overboord gooien en de sprong wagen? Dat heb ik gedaan.

Het was witte donderdag. Op het terrein van Paaspop waren we voor een congres. We kregen een masterclass van Leon van der Zanden, die cabaretier inderdaad. De masterclass ging over in je kracht staan. Hoe je een groep echt kan raken, contact maken met de groep op een echte manier. Je leert eerst hoe het is om je kwetsbaar te voelen voor een groep en daarna maak  je echt contact met die groep en sta je in je kracht.

De theatertent was redelijk gevuld. Zo’n 450 mensen zaten er. De andere 450 waren bezig met workshops. Leon vroeg vrijwilligers om op het podium te komen. Na zijn vraag werd het stil. Niemand kwam. Hij herhaalde zijn vraag.
Op dat moment dacht ik, “Ach het is ook zo vervelend voor hem als er niemand komt, dus laat ik dan maar gaan”. Met mij waren er nog twee die het durfden. Dus wij naar het podium. De trap op en daar stonden we. Hij gaf me een hand en ik stelde me voor. Net als de rest. Ik mocht als eerste. Een beetje ongemakkelijk maakte ik een flauw grapje toen hij vroeg of ik ooit voor zo’n grote groep had gestaan. Ik ze:”voor nog veel grotere”. Niet helemaal gelogen, maar goed.
Leon stelde mij de vraag, waar hou jij van. Terwijl ik die vraag ging beantwoorden, was het de bedoeling dat ik contact maakte met de groep,  maar ik moest me wel kwetsbaar opstellen. Ik vertelde dat ik heel veel van mijn kinderen en mijn man houd, maar dat ik ook heel veel houd van mijn baan als kinder-en jongerencoach, waar ik kinderen hun Twinkel geef. Met die twinkel bedoel ik dan je zelfvertrouwen. Ik praatte makkelijk en vlot. Maakte wel wat contact met de zaal. Toen ik klaar was. Gaf Leon aan dat het goed was,maar dat hij nog iets miste. Hij zag nog wat spanning tussen mijn knieën en enkels. Wat zorgde er nu voor dat dit was waar ik zo van hield?
Ik begreep wat hij bedoelde. Er is altijd een bepaalde veiligheid in dit verhaal. Een stukje waarom ik dit doe, deel ik niet makkelijk. Dat stukje van mezelf is niet voor iedereen, maar dat stukje was nodig om echt contact te maken. Ik moest me kwetsbaar opstellen. Dus daar op dat podium deelde ik mijn verhaal.
Dat ik op mijn zevende mijn vader verloor, op mijn elfde mijn moeder en dat ik een wees werd. Wees zijn is niet goed voor je zelfvertrouwen, zeker niet als je veiligheid daarna compleet weg is en mensen je vertrouwen keer op keer beschamen. Dat is de reden dat ik dit werk doe. Omdat elk kind dat stukje verdient. Die twinkel, dat jij er mag zijn, om wie je bent. Dat je blij bent met wie je bent.
Het was duidelijk dat ik contact maakte met de zaal. Het applaus was verwarmend. Ik mocht gaan zitten. Later die dag spraken mensen me aan, vertelden me dat ik dapper was. dat ik ze geraakt had, dat ze en traantje weg moesten pinken. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk. was het nou wel zo verstandig geweest dit te delen met deze mensen? Maar ik voelde me ook krachtiger. Je kwetsbaar opstellen vraagt moed, kracht, meer kracht dan het verbergen of je sterker voordoen dan je bent. Dat is wat ik geleerd heb en  ik durfde. Durf jij?soms-moet-je-gewoon-dapper-zijn
Advertenties

Wordt het makkelijker?

‘”Mam, wordt het makkelijker?”
“Wat, wordt makkelijker?”
“Nou het gemis, als je iemand verliest?”
“Nee, het wordt niet makkelijker”, antwoord ik, terwijl ik denk; Je leert het alleen een plekje te geven, maar soms komt het weer terug en slaat het in je gezicht. rukt het je hart uit je lijf en neemt die leegte bezit van je.  Dan is het verdriet gewoon weer heel erg aanwezig. Zonder dat je er iets aan kan doen.

Hij kijkt me aan en even is het alsof hij dwars door me heen kijkt, alsof hij weet wat ik net dacht. “Mam, heel heel soms zie je er zo verdrietig uit, zie ik zoveel pijn in je ogen. Dan zou ik dat zo graag weg willen halen.”
Ik kijk hem aan, weet even niet wat ik moet zeggen. Hij kan zulke treffende vragen stellen. Maar niet altijd wil ik antwoord geven, omdat het mijn verdriet is, mijn pijn. Niet die van hem.

Ik geef hem een knuffel. Ga naast hem zitten. Kijk hem aan en zeg:”Lieverd soms ben ik verdrietig, dan mis ik ze gewoon heel erg. Omdat ik ze zo graag over jou en je broertje zou willen vertellen, omdat ik zo graag zou willen dat ze dingen met jullie zouden doen, omdat ik zou willen weten hoe ze er nu uitzien, omdat ik zoveel nog wil vragen, zeggen. Maar weet je? Als ik naar jou kijk en naar je broertje, dan zie ik de ogen van mijn moeder, de wijsheid van mijn vader, de humor van mijn vader, het creatieve van mijn mama,  de ondernemersgeest van mijn papa. Zij leven verder in mij, in jullie en zolang we over ze praten, hebben ze bestaan, wordt er van ze gehouden. Niet over hen praten, zou betekenen dat ze er nooit geweest zijn, en dat is niet zo.  Dat het verkeerd is dat ik ze mis en dat is niet zo. Verdriet is niet verkeerd, het mag er zijn, op de achtergrond en soms op de voorgrond. Dus soms zie je verdriet in mijn ogen, de pijn en het gemis in mijn hart, maar weet ook dat dat allemaal liefde is, liefde voor hen, voor jou, je broertje, liefde voor wat ooit was en nu is. ”

Hij knikt, een traan over zijn wang en die van mij.

 

e-book: Opvoeden met een Twinkel

Ja, daar is hij dan. Mijn gratis e-book:”Opvoeden met een Twinkcover3d_0-43502300-1484493263el”.

Dit e-book is bedoeld voor alle ouders die:

  • Hun opvoeding leuk willen maken.
  • Meer willen kijken naar dat wat goed gaat
  • Meer genieten van je gezin, je kind, je opvoeding

Maar waarbij dat niet vanzelf gaat.

 

Ouders die zich herkennen in de volgende vragen:

  • Loop je als opvoeder vast in gezinssituaties?
  • Weet je niet waarom dingen soms zo moeilijk gaan?
  • Ben je bang om het plezier in het opvoeden kwijt te raken?
  • Vind je het moeilijk om “Nee” te zeggen?
  • Betrap je jezelf dat je voor de zoveelste keer staat te mopperen?
  • Vraag je jezelf vaak af, of je het wel goed doet?

Dan is dit e-book echt iets voor jou!

Je kunt het e-book gratis krijgen door je te abonneren op TwinkelPost of stuur me een mailtje, dan mail ik hem je toe.

Stap voor stap

Soms is het moeilijk om een eerste stap te zetten. Je maakt plannen, je wil iets veranderen, maar hoe? Het doen blijft soms een lastige. Soms blijft het bij alleen maar de gedachte dat je het wilt veranderen. Soms bedenk je hoe je het kan doen, maar daar blijft het bij. Met deze oefening lukt het je.

Stel je wil bepaald gedrag veranderen. Dat kan!. Je tekent voetstappen op papier en knipt ze uit. Bedenk welk gedrag je wilt veranderen en hoe je dat doet. Elke voetstap is een stap. Leg de uitgeknipte voetstappen op de grond. Ga aan het begin staan en zet de eerste stap. Spreek bij elke voetstap uit wat je gaat doen.   Maak het zo concreet mogelijk.

Stel dat je geduldiger wil zijn en niet mer zo snel wil mopperen. Dan kan een eerste stap zijn: ik haal diep adem. Adem in, adem uit. Stap 2: ik herhaal stap 1 zo lang als nodig, net zo lang tot ik me rustig voel.  Stap 3 : Ik vraag me af wat de behoefte van mijn kind is.

Stap 4:Ik zak door mijn knieën en kijk mijn kind aan. Ik benoem zijn behoefte. Stap 5: Daarna benoem ik welk gedrag ik wel wil zien.

Hoe voelt dat?

Door bepaalde veranderingen of doelen in kleine stapjes te verdelen en deze uit te voeren, lukt het je om je einddoel te halen. Probeer het maar eens!vandaag-zet-ik-de-eerste-stap

Nieuw jaar, nieuwe twinkels

Een nieuw jaar, nieuwe voornemens, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Waarom hebben we allemaal  de behoefte aan opnieuw beginnen, een nieuwe start maken. Waarom is het zo fijn om opnieuw te beginnen, met een schone lei?

Ik heb niet zo veel met oud en nieuw. Om eerlijk te zijn vind ik oudjaar een van de langste avonden van het jaar. Ook nieuwjaarsdag heeft niet veel charme voor me, maar toch ergens kriebelt het. Als ik op 1 januari de kerstboom uit de woonkamer verwijder, samen met alle kerstversieringen, krijg ik de kriebels. De opruimkriebels en krijg ik de neiging om alles op te ruimen. Maak ik to-do lijstjes in mijn nieuwe agenda, met alle dingen die ik dit jaar echt wil doen en het liefst allemaal in januari. Zet ik de ramen open om letterlijk een frisse wind door het huis te laten waaien.

Elk jaar is het weer heerlijk om in januari het huis te poetsen, op te ruimen, kerstspullen weg te halen, kerstboom er uit, frisse wind door het huis te laten waaien, fotoalbums van het afgelopen jaar te maken, administratie af te sluiten en weer een nieuwe map voor het nieuwe jaar te maken en een grote bos lentebloemen in huis te halen.

Januari betekent weer een jaartje ouder, aangezien ik in die maand jarig ben,maar ook dat in de verte de lente er weer aan komt. Je weer plannen kan maken voor het voorjaar en de zomer. Ik ben niet anders dan anderen, ook ik wil graag weer opnieuw beginnen, dingen veranderen, verbeteren, meer genieten, geduldiger zijn, meer tijd voor mezelf nemen, liever zijn voor mezelf, minder moeten. Een nieuw jaar geeft je die heerlijk eerste lege pagina van een nieuwe agenda, een leeg schrift een ongelezen boek. Het is aan jou om die te vullen met allerlei twinkels.

Twinkels in mijn buik

Hij kijkt me aan. Zijn blik is vol aanbidding. Als ik ooit twijfelde of iemand van mij houdt of heeft gehouden, is die twijfel nu zeker weg. 

Hij is mijn jongste zoon van 5. Hij knuffelt me de hele dag door. Roept spontaan:”ik hou van jou mama”. Soms zie ik een toevallige bij gangers die het hoort, vertederend kijken. 

In de auto kijkt hij me vol aanbidding aan. Zijn warme handje ligt op die van mij. Een warm blij gevoel bekruipt me. Tranen over mijn wangen. Dat er iemand je met zoveel liefde kan aankijken, dat ook zegt. Op allerlei manieren laat merken en zien. 

Daar krijg ik Twinkels van. Twinkels  in mijn buik.