Categorie archief: Uncategorized

Herfst oefening

Doe deze massageoefening samen met je kind om zo ontspannen de herfst te beleven.

herfst

Advertenties

Spring uit de plas?!

Soms doe je jezelf versteld staan. Doe je dingen die je niet van jezelf had verwacht. Zeker nu de dagen korter worden en je meer binnen bent, is het juist leuk om met de kinderen of gewoon jijzelf iets anders te doen, dan je normaal zou doen.

Nieuwe dingen uit te proberen, grenzen te verleggen. Op die manier laat je aan je kind zien dat jij als ouder het soms ook spannend vindt om nieuwe dingen te doen en te leren.  Als iets niet lukt, laat je zien dat je fouten kan en mag maken en hoe je daar als ouder mee omgaat.

In de zomer zijn we begonnen als gezin met deze challenge. Nieuwe dingen proberen. We hebben gefietst over de stadsmuren van Lucca, een toren beklommen met het hele gezin, gebowld en gelasersquashed, laten de jongste een keer alleen buiten spelen als hij dat wil, proberen nieuwe gerechten uit, eten bij andere restaurantjes, proberen nieuwe spelletjes te leren en zo verleggen we onze grenzen. Het hoeven geen grote dingen te zijn, gewoon kleine dingen is al prima. We gaan van de bekende paden af en proberen nieuwe dingen uit en ja dat is soms best spannend en moeilijk, maar als het lukt is het geweldig.

 

Qualitytime

Herkenbaar? Soms zegt mijn zoon: “Ik heb het koud of de soep is nog te heet”. Ik hoor mezelf dan heel vaak roepen: “Nee joh het is helemaal niet koud” of “Die soep is niet heet”. Hoe goed luister ik eigenlijk naar wat hij zegt?

Probeer je kind elke dag aandacht te geven en echt te luisteren. We hebben vaak het idee dat we ons kind aandacht geven, maar is dat ook echt zo? We zitten bij ons kind dat speelt en tikken ondertussen een berichtje op onze telefoon of kijken op Facebook. Daar is niks mis mee, maar probeer elke dag echt aandacht te geven aan je kind. Luister met aandacht. Kijk je kind aan, knik, herhaal wat je kind zegt, stel vragen en luister aandachtig wat je kind jou vertelt. Kinderen voelen zich heel speciaal als ze 1 op 1 aandacht krijgen. Geef je kind een knuffel, een aai over zijn of haar bol, een schouderklopje en lach zoveel mogelijk. Lees voor, stoei met ze, speel een spelletje, laat je kind jou eens iets leren of uitleggen, kook samen of knutsel samen, masseer elkaar, etc.
Minimaal een half uur per dag 1 op 1 aandacht  met je kind, zorgt voor minder ruzie in huis en blijere kinderen.

Opdracht:
Leg de telefoon en tablet weg en geef elk kind elke dag een half uur echt aandacht. Doe iets samen met hem of haar en luister aandachtig. Stel vragen over wat hij vertelt, herhaal wat hij of zij zegt, knik, maar laat hem of haar praten. Kijk eens wat het je oplevert.Ik ben benieuwd.

Najaarsblues of telefoonblues?!

De dagen worden korter, de avonden langere. In deze tijd dat de bladeren verkleuren en van de bomen dwarrelen, en je meer binnen zit, kunnen de dagen soms lang en eenzaam zijn. Je hebt het gevoel dat je wordt geleefd. Elke dag sta je meer moe op dan de vorige. Alles voelt zwaar. Het lijkt soms of alles tegen is. Het gemis van mensen die je lief hebt, maar er niet meer zijn, wordt groter. Je werk wordt zwaarder, de zorg voor de kinderen vermoeiender. Je hebt het idee dat je in ene sleur zit, dat alle dagen hetzelfde zijn en dat je constant alleen maar bezig bent met boodschappen, werken, poetsen, kinderen rondrijden en dergelijke.

Je voelt je soms als een herfststorm, wild, ontembaar. Soms vol enthousiasme, soms als een enorme regenbui, soms zo slap als de vallende bladeren De moeheid overvalt je soms. Moe van alles. Je mist de zomer, de zon, de lange avonden. De rust van de vakantie, het niet moeten.

Daar zit het hem in. Waar je in de zomervakantie tijd had, merk je dat je weer in het stramien moet. Niet alleen de kinderen, maar ook jij. Ook jij moet je ritme weer vinden. Het ritme van kinderen naar school, jij naar je werk, koken, boodschappen, sportclubjes en dergelijke. Naast alles wat geregeld moet worden, heb je ook nog je mobile telefoon. Die een deel van je leven bepaalt. Een piepje hier voor een agenda melding, een piepje daar voor een verjaardag, die je niet mag vergeten, dan weer een melding dat er een cadeautje gehaald moet worden. Dan weer een bericht op de sociale media wat je niet mag missen, je boodschappenlijstje staat op de telefoon. Onbewust besteed je het beetje vrije tijd dat je hebt aan de telefoon. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

 

Ik heb van de zomer geprobeerd om minder met de telefoon te doen. dat lukte, tot het najaar werd. Zodra de scholen weer begonnen, merkte ik dat ik weer heel veel met de telefoon in mijn hand zat. Die telefoon zorgt bij mij in ieder geval dat het gevoel van moeten en geleefd worden erger wordt. Dus laat ik mijn telefoon beneden als ik naar bed ga. Als we aan tafel zitten, mogen er geen mobiele telefoons aanwezig zijn en overdag probeer ik die telefoon minder vaak uit mijn tas of zak te halen. Het lukt nog niet altijd even goed, maar ik probeer mijn best te doen.

Ik denk dat op de lange termijn dit ook helpt voor onze puber in huis. Door het goede voorbeeld te geven, zal hij ook leren dat het moeten minder is. Ook aan hem zie ik nu al dat 999 appjes niet genegeerd mogen worden en dat hij het idee heeft dat hij op alles moet reageren en dat alle nieuwste spelletjes en apps geprobeerd moeten worden. Aan de nadere kant zie je ook dat hij nergens op reageert, omdat hij niet zo goed weet hoe het moet of bang is iets verkeerd te zeggen. Constant op je hoede zijn, want anders maakt iemand een foto van je of een filmpje wat dan gedeeld wordt. Vloggers die je moet volgen en die dingen doen en gebruiken die jij ook moet doen, games die gespeeld moeten worden. Wij vinden dat we veel moeten, maar onze jeugd moet echt veel. Naast al het huiswerk, naar school gaan, sporten moeten ze ook nog hun telefoon bijhouden. Je ozu er moe van worden

Het went nooit

Daar gaan we weer. Op de meest onverwachte momenten pakt het je bij je strot. Knalt het gemis keihard in mijn gezicht. Voelt mijn lijf zo leeg. Zo vol pijn en gemis.

Je zou verwachten  dat ik het na die tijd, 34 jaar, toch wel gewend  zou zijn. Dat ik inmiddels wel toch gewend ben aan dit gemis, dat ik toch weet hoe het werkt. Dat het een plekje heeft gekregen, zo noemen ze dat toch?

Nee hoor. Het went nooit. Sinds ik kinderen  heb is het erger geworden. Sinds mijn oudste de leeftijd heeft, die ik had toen ik mijn moeder  verloor, nog erger. 

Hij gaat vrijdag zijn eind musical opvoeren, het afscheid  van zijn basisschool. Een nieuwe fase ligt voor hem. Nu die dag dichterbij komt, merkte ik dat ik moe was. Een vol hoofd had. 

Vanavond werd ik boos. Ik kreeg een berichtje  van iemand, een whatsappje en ik werd boos. Niet op diegene. Al was dat natuurlijk  in eerste  instantie  het eenvoudigst  om het wel te doen. Ik deed het niet.  Ik begon te huilen.

Ik ben boos, dat klopt. Niet omdat mensen, waarvan hij hoopte dat ze zouden komen, niet kunnen komen. Ik weet dat ze echt goede redenen hebben. Ik ben boos op mijn moeder, omdat zij er niet bij kan zijn. Maar ook, omdat zij er bij mij ook niet bij was. Bij zoveel mijlpalen miste ik haar. 

Ja, ik weet dat zij daar niets aan kon doen. Zij had geen keuze. Als ze wel een keuze had gehad, was ze er nu nog geweest. Had ze alle mijlpalen meegemaakt en er van genoten. 

Natuurlijk  is die boosheid onredelijk. Is het verdriet onnodig. Deze tranen verspilt. Moet ik genieten van wat ik wel heb en niet kijken naar wat ik niet heb. Moet  ik herinneringen maken  met mijn kinderen. Koesteren en genieten en leven in het moment.

Ja dat klopt. Maar ook dat hoort bij rouw. Dat het je besluipt en bespringt. Dat je je ogen uit je kop jankt, het voelt en ervaart. En dan ga je weer door. Je droogt je tranen, recht je schouders en weet  dat zij trots op jou is en op jouw kinderen. Dat ze hem zal zien stralen op zijn eind musical en nog heel veel andere mijlpalen. Zij leeft in mij. In mijn hart, in mijn doen en laten. Zij leeft in ons verder. 

Ontspan?

Ontspan?

De laatste 10 schoolweken staan na de meivakantie voor de deur. Tenminste hier in het Zuiden. Nog 10 weken voor die grote vakantie voor de deur staat.Dat is niet veel meer. Dus zeker weten dat af en toe de ontspanning ver te zoeken is.
Werk moet nog afgemaakt worden. Er moet nog met vrienden afgesproken worden, voordat jullie en zij op vakantie gaan. Het schooljaar van de kinderen word afgerond, dus dat betekent hier juffendag, uitjes, musical, kamp en  de laatste schooldag. Daarnaast nog de voorbereidingen voor de vakantie. Pffft. Voel je het?

Ik wel, dus tijd voor ontspanning. Lief zijn voor jezelf. En blijven ademen!

Dat laatste is heel belangrijk. Als je merkt dat je erg veel in je hoofd zit, veel lijstjes af aan het vinken bent, druk, druk, druk, kort lontje, soms wat gepikeerd reageren? Dan is het tijd om het volgende te doen.

  • Sluit je ogen
  • Leg je hand op je buik
  • Adem in
  • Adem uit, alsof je de kaarsjes op je verjaardagstaart uitblaast.
  • Wat gebeurt er met je hand?
  • Adem nog eens in
  • Adem uit
  • Adem nog eens in
  • Adem uit
  • Wat gebeurde er met je hand tijdens het ademen?

Als het goed is, voel je je hand omhoog gaan als je inademt en omlaag gaan als je uitademt. Klopt dat?
Nog belangrijker is, waar dacht je aan tijdens deze oefening?
Aan lijstjes? Aan werk? Aan de kids?
Of aan helemaal niets, alleen die ademhaling?

Ik hoop het laatste. Dus elke keer als je merkt dat de spanning in je lijf  zich ophoopt, adem 3 keer in en 3 keer uit. Succes!IMG_9336